I–iii–IV–V progresyonu: tüm tonlarda akorlar

İlk akor, tonik akoru belirler. Bir dinlenme noktası görevi görür ve kulağa tonalite için bir referans sunar. Dizi iii akoruna geçtiğinde müzik biraz istikrar kaybeder, ancak sert bir gerilim yaratmaz. Minör üçüncü derece, tonik ile subdominant arasında bir basamak görevi görür. Başlangıç bölgesiyle ortak notaları korurken aynı zamanda cümleye melankolik bir gölge katar.

Ardından IV, armonik alanı genişletir. Cümle, evinden daha uzağa nefes alıyormuş gibi duyulur. V akoru bu hissi ileri taşır ve geri dönüş beklentisini yoğunlaştırır. Bu nedenle yükselen progresyon; girişlerde, giderek büyüyen kıtalarda ve nakarat öncesi bölümlerde iyi çalışır. Melodi basit kaldığında ve az sayıda nota kullandığında bile dinleyici bir yön duygusu algılar.

G majörde G – Bm – C – D yolunu düşünün. Bas, G'den B'ye sıçradığı için kusursuz komşu dereceler halinde yükselmez; ancak dizi D'ye kadar yükselen bir süreklilikle sona erer. Her ölçünün 1. vuruşunda temel sesleri çalarak bu algıyı güçlendirebilirsiniz. Gitarda, ilk çalışmada G, B, C ve D'nin bas seslerini tiz tellerden daha belirgin duyurun.

Minör iii ile majör dereceler arasındaki karşıtlık da vokale yardımcı olur. Şarkıcı ölçülü bir yorumla başlayabilir, IV akorunda yoğunluğu artırabilir ve V üzerinde daha açık, uzun bir nota tutabilir. Bu yapı, Chitãozinho & Xororó ve Zezé Di Camargo & Luciano gibi ikililerin Brezilya'daki romantik sertanejo baladlarında kullanılabilir; yine de belirli bir parçanın armonisini kopyalamanız gerekmez. Aynı mantık bir Türk pop şarkısında, arabesk bir baladda, Anadolu rock parçasında, türküde veya ilahide de işe yarar.

Sır, bütün akorları aynı güçle çalmakta değil, cümlenin yayındadır. I akoruna 1 ile 5 arasındaki bir ölçekte 2 şiddetiyle başlayın, iii akorunda 2 veya 3'e çıkın, IV akorunu 3 ya da 4'e taşıyın ve V akoruyla geri dönüş isteği yaratın. I akoruna vardığınızda vuruş şiddetini yeniden azaltın. Bu basit şekil bile akor döngüsünün algısını değiştirir.

I–vi–IV–V progresyonunu zaten biliyorsanız vi akorunun rolünü iii akorunun rolüyle karşılaştırın. İkisi de minör akordur, ancak farklı yönler oluştururlar. vi genellikle daha içe dönük ve toniğe dönüşle daha bağlantılı duyulur. iii ise daha kısa ve yükselen bir etki verir. Döngüyü daha az dramatik bir ağırlıkla IV akoruna doğru iter.

Bugün uygulamak için G akorunu dört vuruş, Bm akorunu dört vuruş, C akorunu dört vuruş ve D akorunu dört vuruş çalın. Sekiz kez tekrarlayın. İlk iki tekrarda yalnızca 1. vuruşta bas sesini kullanın. Sonraki dört tekrarda tiz telleri ekleyin. Son iki tekrarda IV ve V akorlarında sesi yükseltin. Aynı sol elle çalarken bile yükselişi duyabiliyorsanız akorların işlevi artık ortaya çıkmaya başlamıştır.

Tonik, yani I. derece, temel bilgiyi sunar. Dizenin başında, nakaratın girişinde ya da vokalin dayanacağı noktada yer alabilir. Onu birçok ölçü boyunca uzatmanız gerekmez. Dört akordan oluşan bir döngüde, tonaliteyi sağlamlaştırmak için tek bir ölçü bile yeterli olabilir. Melodide çok sayıda kelime varsa, tonikte iki ölçü yorum için alan açar.

I. derece, diğer akorların yöneldiği yeri de belirler. G tonunda, eşlik G akoruyla başlarken vokalde uzun bir G notası söyleyebilirsiniz. Ardından Bm veya C akorunda biten kısa bir cümle deneyin. Dinlenme hissi, son notaya göre değişir. Bu deneme, armonik işlev ile melodi notasının birlikte çalıştığını gösterir.

iii, üçüncü minör derecedir. İşlevi, dinlenme ile genişleme arasında bağlantı kurmaktır. IV. derecenin varış hissinin yerini tutmaz, ancak bu geçişi hazırlar. G tonunda Bm, G ile C arasında bu görevi üstlenir. G'den Bm'ye geçiş, mod açısından bir karşıtlık yaratırken Bm'den C'ye geçiş, cümleyi subdominant bölgesine yaklaştırır. Bu küçük hareket, dizinin ayırt edici ses özelliklerinden biridir.

iii, I ve IV derecelerine göre daha düşük bir ses seviyesinde de çalınabilir. Bm'yi V. derecede kullandığınızla aynı güçle vurgularsanız, döngü yayının bir bölümünü kaybeder. Üç farklı icra deneyin: yumuşak Bm, güçlü Bm ve arpejli Bm. Yumuşak versiyon genellikle vokale daha fazla alan bırakır; güçlü versiyon bir nakaratta işe yarayabilir; arpej ise daha zarif bir geçiş yaratır.

IV. derece bir açılma işlevi görür. Vokalin uzun bir notası, gitarın verdiği bir cevap ya da bir dinamik değişimi için kullanılabilir. Pek çok aranjmanda ikinci gitarın, pad'in veya daha belirgin bir perküsyonun girdiği nokta IV. derecedir. Armoni basit kalır, ancak aranjman müziğin başlangıçtaki dinlenme noktasından uzaklaşmakta olduğunu hissettirir.

Türk popu düzenlemesinde IV. dereceyi daha belirgin bir bas notasıyla işaretleyebilir ve gitarın kontrtempoda cevap vermesini sağlayabilirsiniz. Bir türkü düzenlemesinde ritim sazı, bütün boşlukları doldurmadan varışı güçlendirebilir. Yavaş tempolu bir ilahide klavye, V. dereceye geçmeden önce IV. dereceyi iki vuruş boyunca sürdürebilir. Akor aynı işlevi yerine getirir, ancak çalgıların kullanımı onun gücünü değiştirir.

V. derece dominanttır. İşlevi, toniğe dönüş beklentisi yaratmaktır. Dönüşten önce kısa bir es vererek, daha güçlü bir vuruş yaparak veya basta uzun tutulan bir nota kullanarak bu işlevi güçlendirebilirsiniz. Çözülmenin hemen gerçekleşmesi gerekmez. V. dereceyi tekrarlayarak dönüşü ertelemek, başka bir akor eklemeden gerilimi artırır.

Dört farklı finalle pratik bir deneme yapın. Önce D'den G'ye ara vermeden dönün. Ardından G'den önce çeyrek vuruş boyunca telleri susturun. Üçüncü denemede D'yi bir ölçü daha tekrarlayın. Dördüncü denemede D7 çalın ve G'ye çözün. Etkiyi karşılaştırın ve vokal cümlesine uyan seçeneği belirleyin.

Bu adları gözden geçirmek ve derecelerin nasıl düzenlendiğini anlamak için müzik teorisi materyalini kullanın. Amaç etiketleri ezberlemek değildir. İcra sırasında cümlenin ne zaman dinlenmede olduğunu, ne zaman açıldığını ve ne zaman çözülme istediğini fark etmektir.

4/4'lük bir baladda en doğrudan yöntem, her ölçüde bir akor kullanmaktır. I için “1, 2, 3, 4” diye sayabilir, iii üzerinde aynı sayımı tekrarlayabilir, IV'e geçip döngüyü V üzerinde kapatabilirsiniz. Böylece döngü dört ölçü sürer. Bu bölümlendirme, her derecenin işlevini duyulur hâle getirir ve boşluk bırakarak giren bir melodinin eşlik edilmesini kolaylaştırır.

Dört vuruşun her birinde ayağınızla tempo tutun ve akoru tam olarak bir sonraki 1 vuruşunda değiştirin. İki dakika boyunca yalnızca 1 vuruşunda tek bir bas sesi çalın. Ardından sağ elinizi, vuruşlar arasında tellere dokunmadan aşağı yönlü hareketler yapacak şekilde sürdürün. Bu hareket, sekizlik notalı ritim kalıplarında kullanacağınız alt bölümlendirmeye hazırlık sağlar.

Bir başka seçenek, her akoru iki vuruş boyunca sürdürmektir. Bu durumda dizi iki ölçü sürer: ilk ölçüde I ve iii, ikinci ölçüde IV ve V. His daha hareketli olur. iii daha erken gelir ve V, cümle bitmeden önce duyulur. Bu yaklaşım, melodi kısa cümlelere sahip olduğunda veya aranjman daha kesintisiz bir akış istediğinde işe yarar.

G için “1, 2”, Bm için “3, 4” diye sayın; ardından aynı mantığı C ve D için tekrarlayın. Durmadan on döngü yapın. Değişimi kaçırırsanız telafi etmek için hızlanmayın. Metronomu koruyun, bir sonraki 1 vuruşunu bekleyin ve diziye yeniden başlayın. Bu yöntem, eldeki bir hatanın tempoda değişikliğe dönüşmesini önler.

I derecesini iki ölçü boyunca tutup diğer üç dereceyi birer ölçüye de dağıtabilirsiniz. Bu tercih, daha dengeli bir giriş oluşturur. Kıta boşlukla başlar, ardından armoni V'e kadar hızlanır. Brezilya'ya özgü bir sertanejo baladında bu yapı, ilk fikri uzun süre taşıyan ve dönemin ikinci yarısında daha fazla heceyi serbest bırakan bir vokalle uyum sağlar.

Bir nakarat kurmanın yararlı yollarından biri, I için iki ölçü, iii için bir ölçü, IV için bir ölçü ve V için bir ölçü kullanmaktır. Bir sonraki tekrarda I'i bir ölçüye indirebilir ve ikinci ölçüyü uzun bir sese ya da aranjmanda bir duraklamaya ayırabilirsiniz. Dizi tanınabilirliğini korur, ancak yapı vokalin nefes alması için alan kazanır.

Değişim noktası her zaman 1 vuruşuna denk gelmek zorunda değildir. Senkoplu bir ritim kalıbında, yeni ölçüden hemen önceki zayıf vuruşta bir sonraki akoru öne alabilirsiniz. Bunu dikkatle yapın: bas ya da daha pes vuruş, değişimi açıkça duyurmalıdır. Önden alma ritmik nabzı karıştırırsa 1 vuruşundaki değişime dönün ve önce düzenliliği çalışın.

Bir önden almayı denemek için ölçünün 1, 2 ve 3. vuruşlarında D çalın. 4. vuruşun “ve”sinde G'yi duyuran vuruşu yapın. Tüm yapıyı bir anda değiştirmeyin. Önce yalnızca sağ eli önden alın. Sonra bası da önden alın. Kulağınız sayımı kaybederse bası 1 vuruşunda tutun ve senkopu yalnızca tiz tellerde bırakın.

60 ila 72 BPM aralığında bir online metronom ile çalışın. Beş dakika boyunca ölçü başına bir değişim yaparak çalın. Ardından hızlanmadan beş dakika daha ölçü başına iki değişim deneyin. Metronom, sayfa açıkken tarayıcıda çalışır; dinleme veya akort özelliklerini kullanırken çalışmanın sonucu yine de nabzı algılamanıza ve cihazın mikrofonuyla yakalanan sese bağlıdır. Tellerin vuruşunun sinyale baskın gelmesini önlemek için cep telefonunu gitardan 30 ila 50 santimetre uzakta tutun.

İlk olarak dörtlüklerden oluşan bir ritmik kalıpla başlayın. 1. vuruşta güçlü bir vuruş, 2, 3 ve 4. vuruşlarda ise daha hafif vuruşlar çalın. Bu versiyon, progresyonu açık bırakır ve kök seslerin yükselişini duymanızı sağlar. iii derecesinde daha az güç kullanın, IV derecesinde ise sesi biraz daha öne çıkarın. V derecesinde, dönüşü hazırlamak için nabzı belirgin tutun.

İlk turu yalnızca aşağı vuruşlarla çalın. İkinci turda elinizi aşağı ve yukarı hareket ettirmeye devam edin, ancak tellere yalnızca işaretli vuruşlarda dokunun. Üçüncü turda V derecesinin 4. vuruşunda kısa bir susturma kullanın. Karşılaştırma, armonide hiçbir değişiklik yapmadan sağ elin karakteri nasıl değiştirdiğini gösterir.

Daha mahrem bir romantik Türk pop havası için 1. vuruşta bas, karşı zamanda ise ince telleri deneyin. Başparmak temeli sunarken parmaklar kısa bir şekille karşılık verir. Her ölçüyü katı bir kalıba dönüştürmeyin. İlk ve ikinci yarı arasında küçük bir fark bırakın. Bu çeşitlilik, gitarı vokal bir yoruma yaklaştırır.

Çalışmak için basit bir sıra şöyledir: 1. vuruşta bas, 2. vuruşta orta teller, 3. vuruşta bas veya susturma ve 4. vuruşta ince teller. Bu sırayı G, Bm, C ve D üzerinde kullanın. Daha sonra iii derecesinin bulunduğu ölçüde 3. vuruştaki atağı kaldırın. Oluşan boşluk, IV derecesinin girişini daha belirgin hâle getirir.

sekizliklere bölünen bir ritmik kalıp daha fazla hareket getirir. “1 ve 2 ve 3 ve 4 ve” diye sayın ve aşağı ve yukarı vuruşları dönüşümlü kullanın. Buradaki temel nokta, bütün sekizlikleri aksanlamamaktır. 2. ve 4. vuruşları ölçülü biçimde belirginleştirin veya geçişten önce bir atağı kaldırarak alan açın. Aynı I iii IV V, işlevini değiştirmeden daha dans eder gibi duyulmaya başlar.

Çalışma için bir referans olarak 68 BPM kullanın ve 1, 2, 3 ve 4. vuruşlarda atak yapın. Daha sonra elinizi sekizlikler üzerinde hareket ettirin ve seçtiğiniz noktalarda yalnızca “1 ve 2 ve 3 ve 4 ve” vuruşlarını çalın. Elinizin kesintisiz hareketini kaybetmeden arka arkaya altı döngü çalabildiğinizde 76 BPM'e çıkın.

Vokalin alana ihtiyaç duyduğu yerlerde arpej kullanabilirsiniz. Ölçünün başında bası çalın ve ardından üç ya da dört tel boyunca ilerleyin. V derecesinin bulunduğu ölçüde nota sayısını azaltın ve akorun nefes almasına izin verin. Daha sonra tonik akora daha dolgun bir vuruşla girin. Bu doku farkı, yalnızca daha yüksek sesle çalmaktan daha iyi bir dönüş hissi verir.

Duetlerin romantik Türk pop baladlarından esinlenen bir girişte iki tekrar arpej, iki tekrar hafif ritmik kalıp ve iki tekrar dolu ritmik kalıp deneyin. Bir türküde arpeji azaltarak hayalî davulun nabzı doldurmasına izin verin ve bası daha belirgin çalın. Bir ilahide orta tellerde kısa vuruşlar kullanın ve dönüşten önce V derecesinde bir es bırakın. Bunlar akor şemalarının veya sözlerin kopyaları değil, aranjman uygulamalarıdır.

Bu davranışı I–V–vi–IV progresyonuyla karşılaştırın. Bu progresyonda bas, I iii IV V'deki gibi sürekli yükselen aynı çizgiyi oluşturmaz. Bu nedenle sağ el daha sabit bir ritmik kalıbı sürdürebilir. Bu sayfadaki progresyonda ise aksandaki küçük değişiklikler bile yükselen şekli öne çıkarır ve cümlenin büyümesini sağlar.

Yedililer, akor dizisinin karakterini değiştirmeden işlevini güçlendirebilir. Bir I7 daha fazla hareket yaratır ve IV'e yönelme hissi verebilir; ancak bu rengi yalnızca melodi eklenen notayı kabul ediyorsa kullanın. V derecesinde dominant yedili, tonik akora dönme isteğini artırır. Örneğin G tonunda G7, yalnızca G akoruna kıyasla C akoruna daha güçlü bir baskıyla ilerleyebilir.

Majör bir tonalitede I7 kullanırken dikkatli olun. G7 içindeki F notası, F diyez kullanan G majör dizisine ait değildir. Bu değişiklik, C'ye yönelen ikincil dominant rengi oluşturur. Sesi denemek için bütün teorik analizi çalışmanız gerekmez; ancak melodinin doğal F notasını kabul edip etmediğini dinlemelisiniz. Ses G7 üzerinde F diyez notasını uzatıyorsa, birleşim sert duyulabilir.

maj7 ve m7 biçimleri farklı bir atmosfer getirir. Cmaj7, Bm7 ve Em7 gibi akorlar baladı daha yumuşak ve ferah hâle getirir. Az perküsyonlu arpejlerde, girişlerde ve kıtalarda iyi çalışırlar. Yediliyi yalnızca alışkanlıktan eklemeyin. Notanın melodiyle uyuşup uyuşmadığını ve aranjmanın hâlâ akor dizisinin yönünü koruyup korumadığını dinleyin.

G – Bm7 – Cmaj7 – D7 dizisini dört ölçü boyunca deneyin. Her akoru dört vuruş çalın ve 30 saniyelik bir kayıt alın. Ardından aynı ritim kalıbıyla G – Bm – C – D çalın ve kaydedin. Yedilili versiyon telefonda tanımını kaybediyorsa tel sayısını azaltın ve bas sesini daha temiz bırakın. Telefonun mikrofonu orta frekansları öne çıkararak akor sesleri arasındaki ince farkları gizleyebilir.

sus4, kısa süreli bir askı hissi yaratmak için kullanışlıdır. Bu fikri V derecesinde uygulayabilir, ölçünün bir bölümünde asılı notayı tutup ardından majör akora çözebilirsiniz. G tonunda Gsus4, G veya G7'den önce gelebilir. Bu kullanım, dönüşten önce alınan küçük bir nefes gibidir. Çözülme net olmalı; vuruş duygusunu kaybedene kadar askı hâlini uzatmamalısınız.

D tonunda 1. ve 2. vuruşlarda Dsus4, 3. ve 4. vuruşlarda D deneyin. Ardından sonraki ölçünün 1. vuruşunda G'ye çözün. Daha zarif bir etki isterseniz Dsus4'ü yalnızca 4. vuruşun karşı zamanında çalın ve hemen ardından D ya da G'nin girmesine izin verin. Bu kullanım, 60 ila 72 BPM arasındaki bir tempoda bir ölçüden kısa sürdüğünde daha iyi çalışır.

Çevrilmiş bas, en alt çizgiyi değiştirir ve iki derece arasındaki geçişi daha yumuşak hâle getirebilir. Her vuruşta temel sesi tekrarlamak yerine, bası akorun kendi seslerinden biri üzerinden yürütmeyi deneyebilirsiniz. Önce bas melodisini, sonra elinizin pozisyonunu düşünün. Sonuç, yükselişi güçlendirmeli; 1. vuruşu gizlememelidir.

Bas tellerinde basit çevrimlerle başlayın ve en alttaki notanın seçtiğiniz akoru hâlâ temsil edip etmediğini kontrol edin. G/B'de B bası, G'yi Bm'ye yaklaştırır. C/E'de E bası, başka bağlamlarda F veya G'ye daha yumuşak bir bağlantı oluşturur. Her seferinde yalnızca bir çevrim kullanın. Kaydı dinlerken bas notasının ne olduğunu söyleyemiyorsanız temel pozisyona dönün.

Bu renkleri kaybolmadan denemek için akor oluşturucusuna göz atın. Bir tonalite seçin, I iii IV V dizisini koruyun ve basit versiyonu yedili ile sus4 seçenekleriyle karşılaştırın. Her denemeyi telefonunuza kaydedin. Fark, icra anının dışına çıkıp birkaç dakika sonra dinlediğinizde daha belirgin hâle gelir.

İlk üç dakikada dereceleri yüksek sesle söyleyin ve tonik sesi bulun. Diziyi sabit bir ritim olmadan, yalnızca melodik yolu dinleyerek bir kez çalın. Ardından akorları değiştirirken “I, iii, IV, V” deyin. Bu aşama, yalnızca pozisyonları ezberlemenizi önler. Amaç, tonalite değişse bile sırada hangi işlevin geldiğini bilmektir.

Başlangıç noktası olarak G'yi kullanın ve akor adlarını da söyleyin: G, Bm, C ve D. Ardından C'ye transpoze edin: C, Em, F ve G. F henüz rahat edemediğiniz bir pestana gerektiriyorsa aynı analizi yavaşça çalın ya da el pozisyonlarını rahat tutan başka bir tonalite kullanın. İlk hedef zor bir pozisyonu başarmak değil, derece sırasını tanımaktır.

Dördüncü dakikadan yedinci dakikaya kadar 60 ila 72 BPM arasında bir tempo kullanın ve her ölçüde bir akor çalın. Her değişimden önce dört vuruş sayın. Tellere vurmadığınız zamanlarda bile sağ elinizi hafifçe hareket hâlinde tutun. Pozisyonu kaybederseniz durun, I'e dönün ve daha düşük bir tempoda yeniden başlayın. Düzenlilik hızdan daha değerlidir.

Durmadan beş tekrar yapın. İlkinde yalnızca 1. vuruşu çalın. İkincisinde 1. ve 3. vuruşlara vurun. Üçüncüsünde dört düzenli vuruş kullanın. Dördüncü ve beşinci tekrarlarda, repertuvarınızda kullanmayı düşündüğünüz ritmik eşliği uygulayın. Bu kademeli artış, sağ el artık boşta kalmadığında akor değişiminin çalışıp çalışmadığını gösterir.

Sekizinci dakikadan on birinci dakikaya kadar aynı çemberi iki farklı ritmik eşlikle çalın. Önce düzenli vuruşlar kullanın. Ardından basit bir arpej yapın. Akorları ya da tempoyu değiştirmeyin. Karakterin yalnızca artikülasyonla nasıl değiştiğini gözlemleyin. Her versiyondan otuz saniye kaydedin ve V'nin gerçekten G'ye dönüşü hazırlayıp hazırlamadığını ya da diğer derecelerle aynı şiddette çalınıp çalınmadığını kontrol edin.

Kaydı dinlerken üç noktaya kulak verin: 1. vuruşun net duyulup duyulmadığına, cümle yükselme istediğinde Bm'nin C'den daha hafif duyulup duyulmadığına ve D'nin G'ye dönme isteği yaratıp yaratmadığına. “Bm'de vuruşu azalt” ya da “G'den önce 4. vuruşu sustur” gibi nesnel bir düzeltme not edin. Bir sonraki denemede yalnızca bu noktayı değiştirin.

Son dört dakikada progresyonu başka bir tonaliteye taşıyın ve bilinen bir şarkının sözlerini kullanmadan kısa bir melodi söyleyin. “La” ya da “na” heceleriyle söyleyebilirsiniz. I üzerinde bir cümle kurun, IV'te perdeyi yükseltin ve V'nin geri dönüş isteği yaratmasına izin verin. Bu çalışma kulağı, eli ve sesi birleştirir. Altı telle basları, susturmaları ve farklı vuruşları denemeye zaten başlayabilirsiniz.

Dört ölçülük bir melodi kullanın. İlk ölçüde I üzerinde iki ya da üç notayı koruyun. İkincide, iii üzerindeki son notayı değiştirin. Üçüncüde IV üzerinde bir nota yükselin. Dördüncüde, V üzerinde çözülme isteyen bir notada bitirin ve sonraki döngüde I'e dönün. Çalışmayı bilinen bir şarkının yeniden üretimine dönüştürmeyin.

Bir haftadan sonra diziyi sol elinize bakmadan çalmayı deneyin. Ardından her akorda bir ölçü ve her ölçüde iki akor arasında geçiş yapın. Her çalışmanın temposunu ve hissettirdiklerini kaydedin. Tonalite değişimi yeni şekiller gerektiriyorsa başka bir çember çalışmak ve hareketlerinizi karşılaştırmak için progresyonlar dizinine dönün.

Bu yöntemi sertanejo romantico repertuvarına uygulayın, ancak yalnızca armonik harekete odaklanın. Baştan sona bir cifrayı kopyalamayın. Kıtanın nerede dinlendiğine, aranjmanın nerede büyüdüğüne ve nakaratın hangi noktada çözüme kavuştuğuna dikkat edin. Bu dinleme, diziyi beste ve eşlik için bir araca dönüştürür.

Bugünkü çalışmayı tamamlamak için G tonalitesinde 68 BPM'de altı döngü çalın. İki döngüde ölçü başına bir değişim, ikisinde ölçü başına iki değişim ve ikisinde arpej kullanın. Son döngüyü kaydedin. Yarın kaydı yeni bir denemeyle karşılaştırın. En yararlı değişiklik, nabzı kaybetmeden tekrarlayabildiğiniz değişiklik olacaktır.